γράφει η Stacey Hein
ελεύθερη μετάφραση : μαμά Σοφία
Τα τελευταία 15 χρόνια ξυπνάω πριν την αυγή, εκεί γύρω στις 5 το πρωί. Το ξυπνητήρι μου βρίσκεται σε αυτή την ώρα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και είναι 2 ώρες πριν την ώρα που θα έπρεπε κανονικά να ξυπνάω. Αυτό το κάνω γιατί θέλω να αδράξω όσες περισσότερες ώρες από την ημέρα μπορώ, να είμαι παραγωγική - ακόμη και αν σηκώνομαι πριν ουσιαστικά είμαι έτοιμη γι΄αυτό, για να ετοιμάσω το πρωινό μας και να μαγειρέψω/συσκευάσω το μεσημεριανό γεύμα που θα πάρει ο άντρας μου ο Derek στην δουλειά.
Για μένα, αυτό είναι μέρος της καθημερινής μου ρουτίνας. Είναι κάτι που απλώς κάνω. Με τα χρόνια όμως έχω συνειδητοποιήσει πως κάτι τέτοιο δεν αποτελεί κοινή πρακτική στο σημερινό πολυάσχολο κόσμο και έχω μάθει επίσης ότι οι άνθρωποι ανταποκρίνονται στην ιδέα με πολύ συγκεκριμένους παθιασμένους τρόπους .
Σχεδόν όποιος μάθει για την καθημερινή μου αυτή συνήθεια και αφοσίωση να ετοιμάζω το γεύμα του άντρα που παντρεύτηκα πριν 17 χρόνια με ρωτάει
"Γιατί;".
Έχω λάβει βλέμματα ανησυχίας , "γύρισμα" ματιών, πλατάγιασμα γλώσσας και ολοκληρωτικό χλευασμό όταν συζητώ για τα "σκοτεινά" πρωινά μου όπου σηκώνομαι μέσα στην νύχτα και στο κρύο για να πάω στην κουζίνα του σπιτιού μας και να αρχίσω να συγκεντρώνω κατσαρόλες και υλικά για να μαγειρέψω.
Έχω ερωτηθεί
"Λοιπόν, αν δεν μπορεί να το κάνει ο ίδιος , γιατί απλά δεν το κάνεις τη νύχτα, ώστε να μην χρειάζεται να σηκωθείς;"
Μου έχουν πει
"Eγώ ποτέ δεν θα το έκανα αυτό για κανέναν."
Και τέλος η ερώτηση που με φέρνει σε μεγάλη αμηχανία είναι
"Τι κάνει αυτός για σένα σε αντάλλαγμα ;"
Προς απάντηση όλως αυτών των ερωτημάτων και των αινιγματικών κουνημάτων των κεφαλιών, έπρεπε να κάνω το δικό μου εσωτερικό ψάξιμο ψυχής για να βρω γιατί το κάνω, όχι επειδή χρωστούσα απάντηση σε κάποιον αλλά επειδή ήθελα να μάθω
εγώ για μένα.
Όχι, δεν είμαι υποταγμένη. Θα το κάνει μόνος του ή θα αγοράσει το μεσημεριανό του γεύμα αν ξαφνικά αρνηθώ να βγω από το κρεβάτι μαζί του το πρωί.
Όχι δεν προσπαθώ να μιμηθώ κάποια ξεχασμένη εικόνα της τέλειας νοικοκυράς (έχω τη δική μου καριέρα και καθώς δεν καθαρίζω ούτε πλένω τέλεια, δεν προσβλέπω σ'αυτόν τον ρόλο).
Τι είναι λοιπόν; Γιατί αισθάνομαι πως είναι τόσο σημαντικό να σηκωθώ με τον Derek και να του ετοιμάσω υγιεινά όμορφα προετοιμασμένα γεύματα κάθε μέρα και να φύγει για την δουλειά μαζί με το γεύμα και ένα θετικό σημείωμα μέσα στην σακούλα;
Οι απαντήσεις που προέκυψαν ήταν μάλλον απλές. Πέρα από το γεγονός πως θέλω να ξέρω πως τρώει φρέσκα οργανικά προιόντα, βρώμη, φρέσκο ψωμί, αυγά από τις κότες μας και χειροποίητα γεύματα και σαλάτες, ανακάλυψα πως οι λόγοι που ακολουθώ αυτή την ημερήσια ρουτίνα είναι θα έλεγα αρκετά εγωιστικοί.
Πρώτον μου αρέσει να είμαι ο τύπος της γυναίκας που κάνει κάτι τέτοιο. Με κάνει να αισθάνομαι υπερήφανη όταν ξέρω πως καμαρώνει στους συναδέλφους του (οι οποίοι αγοράζουν έτοιμα γεύματα) και ξέρω πως με σκέφτεται κάθε φορά που ανοίγει την σακούλα για να δει τι του ετοίμασα.
Δεύτερον επωφελούμαι από τα οφέλη της επιπλέον μίας ώρας (ή και δύο) αφού φύγει για την δουλειά και τα παιδιά κοιμούνται και πριν η μέρα μου αρχίσει και τυπικά. Το σπίτι είναι ήσυχο και σε αυτόν τον χρόνο ή διαβάζω κάτι που έχω αφήσει πίσω, κάνω την γυμναστική μου, εξασκώ τις αναπνοές μου (yoga), κάνω προγραμματισμό ή γράφω. Έχει γίνει η αγαπημένη μου στιγμή της ημέρας καθώς ασχολούμαι με ότι μου αρέσει να κάνω.
Τέλος (και αυτός είναι επίσης πολύ σημαντικός λόγος) συνεχίζω να ξυπνάω πριν ανατείλει ο ήλιος με τον σκληρά εργαζόμενο άντρα μου
για να τον δω λίγο, να του δείξω πως τον νοιάζομαι πριν ακόμη καλά καλά ξεκινήσει η μέρα μας. Τα λίγα λεπτά που θα περάσουμε μαζί σ'αυτήν την κρύα κουζίνα θα δώσει το στίγμα για οτιδήποτε εμφανιστεί στην ζωή μας τις επόμενες 24 ώρες.
Η αίσθηση του ανήκειν και της ευεξίας που συμβαίνει νωρίς το πρωί, μας περικλείει μέχρι το βράδυ όταν αυτός επιστρέφει και μαγειρεύουμε δείπνο μαζί, πηγαίνουμε τα παιδιά μας σε μια ποικιλία εκδηλώσεων και εκτελούμε από κοινού τα καθήκοντα του νοικοκυριού μας. Είναι ένα τελετουργικό που είναι μόνο δικό μας και "θρέφει" και τους δυο μας με πολύ σοβαρούς και θεμελιώδεις τρόπους.
Σε έναν κόσμο όπου όλοι είναι τόσο απασχολημένοι και τόσο συγκεντρωμένοι στο τι έχουν να κάνουν μετά και πως θα πάρουν κάτι για τον εαυτό τους από το κάθε τι, λίγα ήσυχα λεπτά νωρίς το πρωί μπορούν να βοηθήσουν σε μεγάλο βαθμό.
Πεζά τελετουργικά όπως να πακετάρεις ένα γεύμα που μπορεί και να μην χρειάζεται πακετάρισμα, βοηθούν να δημιουργηθεί μια συνήθεια για να "πάρεις μια ανάσα". να δεις τι ή ποιος είναι μπροστά σου και να είσαι ευγνώμων. Η ικανοποίηση πως κάνεις κάτι για κάποιον άλλον, κάτι στο οποίο "βάζεις καρδιά" είναι μεγάλη. Και τα δύο μέρη ευδοκιμούν από τέτοιου είδους αγάπη.
Σας προκαλώ να δημιουργήσετε την δική σας τελετουργική συνήθεια. Όχι απαραίτητα το πρωί. Δείξτε σε κάποιον πόσο πολύ τον αγαπάτε και δείτε την ζωή σας να αλλάζει.
